زندگی ام پر از خالی شده! ساعت های خالی، اتاق خالی، لذت های خالی، گالریِ خالیِ تلفن، آینده خالی خالی هایی که سنگین هستند. خالی هایی که نمی دونم باید کجا بریزم شون. اصلا جایی برای ریختن اینها وجود داره؟ادامه مطلب

1. آینده: روز پنج شنبه بالاخره تقاضای وام خرید مسکن رو به بانک فرستادم. قاعدتا باید روز جمعه بهم جواب میدادن ولی این کرونای لعنتی همه چیز رو بهم ریخته و جمعه جواب نگرفتم. فردا (دوشنبه) حتما جواب میگیرادامه مطلب

دلتنگی برام شبیه به بیماری آسم مزمن شده. دست از سرم برنمیداره. هر از گاهی سراغم میاد و منو تا پای مرگ پیش میبره.

دلتنگی میدونه که نمیتونه منو بکشه، من میدونم که دلتنگی هیچ وقت از سرم برنخواهد داشت.

برای هزارمین بار سخنرانی محمد عادل در مورد حمیرا نکهت رو گوش کردم. چقدر خوب حرف هاش رو میگه. چه بیان خوبی داره.

چقدر عوض شدم! چقدر صبور شدم! دیگه خودم هم خودم رو نمیشناسم! اون منِ قیل و قال کجا، این من سکوتُ، بگذار و بگذر جا!!!!

نه، شاید صبور نشدم. شاید ...

بی خیال. فعلا فرض رو بر این میذارم که صبور شدم

اینجا با همه چیز درگیرم و از همه چیز لذت میبرم. از فریدون کارگر پنجاه و هشت ساله شرکت متنفرم ولی وقتی با کارهایم به او میفهمانم که بدون کمک من مدت زیادی را در این شرکت دوام نخواهد آورد و او دوباره چنادامه مطلب

نمی دونی چقدر گفتنی توی دلم دارم ولی حوصله اش نیست بنویسم. مگه تنبل تر از من هم داریم؟ یادم باشه این چند تا فیلم رو موقعی که ازم سن و سالی گذشت، دوباره ببینم. 1. چهارشنبه 19 اردیبهشت 2. زندگی مشترک آقادامه مطلب

یه حرفایی میزنه که دلت پر از اطمینان میشه. حرفایی رو میزنه که میفهمی اینجای دنیا، فقط یه چیز میتونه شما رو از هم جدا کنه: حماقت خودت! وگرنه طرف مقابل اینقدر زرنگ و عاقل هست که با سه دقیقه حرف زدن، دلت رو قرص کنه.

اسم وبلاگ رو به همین خاطر به #رابطه_با_طعم_اطمینان تغییر میدم.

وااای که امشب چقدر راحت بخوابم.

هیچکس ازدواج نمیکنه که طلاق بگیره. وقتی از کسی خوشمون میاد، وقتی تصمیم میگیریم باهاش ازدواج کنیم، فکر میکنیم قراره یک عمر با هم زندگی کنیم، تو روزهای خوب و بد کنار هم باشیم ، با هم رشد کنیم، بزرگ و پادامه مطلب